سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
302
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : و لم نقف له على مستند : ضمير در [ له ] به شرط دوّم راجع است . قوله : الى قائله : يعنى قائل اين شرط . قوله : مشعرا بتمريضه : يعنى تمريض و تضعيف شرط . قوله : و اطلاق النصوص يدفعه : يعنى يدفع الشرط . قوله : بمعقده : به صيغه اسم مفعول و ضمير مجرورى بمخالف عود مىكند . قوله : كما يلزم بغيره : يعنى به غير معتقده فى هذه المسئلة . قوله : تثبت عنده لا عندنا : ضمير در [ عنده ] بمخالف راجعست . قوله : كاخذ سهم العصبة منه : ضمير در [ منه ] بمخالف راجع است . مؤلف گويد : مثلا وارث فريضه سنّى است و پس از اعطاء فريضهاش اگر از ما ترك مبلغى زياد آمد چون ايشان معتقدند فاضل از فريضه به عصبه داده مىشود لاجرم زائد را به عصبه ميّت كه شيعه هستند مىدهيم و وارث مزبور حق اعتراض ندارد چه آنكه بر طبق اعتقاد خودش عمل نمودهايم . قوله : و حلّ مطلّقته ثلاثا : سنّىها معتقدند زن را شوهر در يك مجلس بدون تخلّل رجعات مىتواند سه طلاقه نمايد در حالى كه از نظر شيعه باطل بوده و تنها يك طلاقش واقع مىشود حال اگر سنّى چنين نمو مطلّقه بر شيعه حلال است زيرا به اعتقاد مطلّق سه طلاق صحيح واقع شده .